Extra informatie over Canada
Algemeen
Canada Landkaart Canada is een federale staat in het noordelijke deel van Noord-Amerika en lid van het Gemenebest. De totale oppervlakte van Canada is 9.958.319 km2 waarvan 755.109 km2 water. Canada is het grootste land van het westelijk halfrond en het op n na grootste land ter wereld en is daarmee goed voor 7% van de totale aardoppervlakte. Tekenend voor de enorme grootte van het land is het feit dat Canada grenst aan zowel de Atlantische, de Stille als de Arctische Oceaan. Ook is het vrijwel even groot als geheel Europa (zonder Rusland).
Van oost naar west is de grootste afstand 5514 kilometer en van noord naar zuid 4634 kilometer. Canada grenst in het zuiden aan twaalf staten van de Verenigde Staten en in het westen aan Alaska (8893 kilometer, inclusief 2477 kilometer met Alaska). De totale kustlijn van Canada bedraagt 243.791 kilometer. De grootste provincie van Canada is Qubec met ca. 1.650.000 km2 en de kleinste provincie is Prince Edward-eiland met 5657 km2.
Canada is ontstaan uit de oudste landmassas ter wereld: het komvormige Canadees Schild, dat een groot deel van het land beslaat, is 1 miljard jaar oud. Het beslaat 5 miljoen km2 rondom de Hudsonbaai. In het noorden en westen verandert het continent Canada in een archipel van grote, veelal lage eilanden die de Arctische Archipel worden genoemd. De grootste eilanden zijn Baffin, Ellesmere, Victoria, Newfoundland en Vancouver. Ruim 40% van Canada ligt ten noorden van de boomgrens (60 N.Br.)
De Hudsonbaai dringt met zijn 1.220.000 km2 diep door in het binnenland.
De Canadese Rocky Mountains zijn het jongere deel van de West-Cordillera, een brede, bergachtige strook, die loopt van Mexico tot Canada. Het gebergte ontstond tussen 120 en 20 miljoen jaar geleden en omvat enkele van de hoogste toppen van Canada, het 389 km2 grote Columbia Icefield en gletsjermeren.
Canada heeft zes tijdzones met een verschil van vierenhalf uur tussen de oost- en westkust. Van oost naar west kent men de Newfoundland-, Atlantic-, Eastern-, Cental-, Mountain-, en Pacific-tijdzone. Als het middernacht is in West-Europa, dan is het in British Columbia 16.00 uur, 19.00 uur in Ontario en 20.00 uur in Nova Scotia.
Landschapsbeschrijving per provincie
ALBERTA
Canada Hoodoos De oostzijde van Alberta hoort nog tot de prairies, maar voorbij Calgary duiken opeens de Canadese Rocky Mountains op. Hier liggen vlak tegen elkaar vier nationale parken: Banff, Jasper, Kootenay en Yoho.
Alberta grenst in het westen aan British Columbia met zijn hoge, uitgestrekte Rocky Mountains. In het oosten grenst Alberta aan Saskatchewan met zijn vlakke prairies. Alberta grenst in het zuiden aan de Amerikaanse staat Montana, in het heuvelachtige noorden aan de provincie Northwest-Territories, in het westen aan British Columbia en in het oosten aan Saskatchewan. De grootste afstand van noord naar zuid bedraagt 1220 kilometer, van oost naar west 650 kilometer.
Banff National Park ligt midden in de Rocky Mountains en is ook bekend om zijn zwavelhoudende warmwaterbronnen. Het water van de Upper Hot Springs Pool bij Sulphur Mountain is gemiddeld 38C. Zeer opmerkelijk zijn de hoodoos, ruim 20.000 jaar oude rotspartijen van leisteen in de vorm van hoge tafels.
Jasper National Park is het grootste en meest noordelijke van de vier nationale parken in de Rocky Mountains. Het heeft een oppervlakte van 10.878 km2 met bergen, valleien, gletsjermeren en het Columbia Icefield, een 400 jaar oude ijszee met een dikte van ca. 400 meter. Miette Hot Springs heeft het warmste bronwater (tot bijna 54C) van de Rockies met een hoog mineraalgehalte.
De Athabasca Glacier is de grootste gletsjer in de Rocky Mountains, zes kilometer lang en met een totale oppervlakte van 300 km2. De gletsjer is een uitloper van het Columbia Icefield, het grootste veld van ijs en sneeuw in Noord-Amerika buiten de poolgebieden. Elk Island werd in 1906 opgericht als het eerste dierenreservaat van Canada. De natuur in het park bestaat uit glooiende weiden, bossen en wetlands. Wood Buffalo National Park is het grootste nationale park van Canada, ongeveer even groot als Denemarken (44.807 km2). Het park is in 1983 door de UNESCO uitgeroepen tot Werelderfgoedgebied en omvat drie soorten landschap: een hoogland, een plateau met moerassen en beken, en de rivierdelta van de Peace en de Athabasca, vol zeggevelden, moerassen en ondiepe meertjes.
Het in Calgary gelegen Fish Creek National Park is een van de grootste stadsparken ter wereld (1189 ha).
Buiten het dal van de Red Deer River strekken zich de badlands van Alberta uit, een steenwoestijn met ravijnen, tafelbergen, plateaus en rotspilaren, de zogenaamde hoodoos. Dit maanlandschap is n van de rijkste vindplaatsen van dinosaurusfossielen van de wereld.
BRITISH COLUMBIA
Canada Pacifis Rim National Park De provincie British Columbia is Canadas meest westelijke provincie en beslaat bijna 950.000 km2. British Columbia wordt in het oosten begrensd door de provincie Alberta, in het zuiden door de Amerikaanse staten Montana, Idaho en Washington, in het westen door de Stille Oceaan, in het noordwesten door de Amerikaanse staat Alaska en in het noorden door het Yukon Territory en de Northwest Territories. De grootste lengte van de provincie bedraagt 1300 kilometer; de grootste breedte 700 kilometer. Na Qubec en Ontario is het de derde grootste provincie. Ca. drie kwart van deze provincie bestaat uit bergachtig gebied; meer dan de helft van de provincie bevindt zich boven de 1250 meter. Het enige vlakke gebied ligt in het noordoosten aan de Peace-rivier. Meer dan de helft van British Columbia is bedekt met bossen. Aan de kust vooral Douglas-dennebomen en rode cederbomen; in het binnenland bossen met pijnbomen, sparren en coniferen. Ca. 10% van British Columbia is grasland of wordt ontgonnen; bijna 2% van de oppervlakte bestaat uit rivieren en meren. Langs de gehele kust van British Columbia liggen ca. 11.000 rivieren en beekjes en 7000 meren.
Net voor de zuidwestkust van British Columbia ligt het Vancouver Island dat ongeveer even groot is als de Benelux. In de lengterichting loopt er een bergrug over het eiland met lange bergfjorden aan de westkust. Het eiland is ook befaamd vanwege zijn mooie zandstranden en heeft verder dichte bossen. In het grote Strathcona Provincial Park liggen de hoogste watervallen (440 meter) van Noord-Amerika, de Della Falls.
Het Pacific Rim National Park Reserve omvat drie gebieden: Long Beach met zijn ruige en winderige stranden, West Coast Trail met regenwouden en diepe rotskloven en de Broken Group Islands, een archipel bestaande uit ca. 100 eilandjes. Ten noorden van Vancouver Island liggen de Queen Charlotte Islands.
Het noorden van de provincie is bergachtig en het centrale binnenland bestaat uit een hoog plateau met dichte bossen. Van oost naar noordwest lopen een aantal bergketens.
Het zuidoosten van British Columbia, Kootenay, bestaat uit bergketens als de Rocky Mountains (met de hoogste berg van de Canadese Rockies, de Mount Robson met 3954 meter), Purcells, Selkirks en Monashees. Daartussen stromen rivieren als de Columbia-rivier en liggen de Arrow-meren. In het Yoho Park bevindt zich een van de hoogste watervallen van Canada, de 254 meter hoge Takakkaw Falls. De stad Kimberley ligt op 1117 meter en is daarmee de hoogste stad van Canada. De Kootenay-streek staat bekend om zijn vele heetwaterbronnen, maar hier ligt ook het Glacier National Park (1350 km2) met ca. 400 gletsjers en op de 3390 meter hoge Mount Dawson valt s winters gemiddeld 23 meter sneeuw.
Het Lower Mainland is een lagune tussen de bergen van Vancouver Island en de Coast Mountains op het vasteland. De Fraser-rivier, de langste rivier van British Columbia met 1368 kilometer, heeft hier een lange delta gemaakt.
De regio Okanagan Similkameen wordt gevormd door Okanagan Valley, een van de uitlopers in en heuvelland tussen de Cascade-bergketen in het westen en de Monashee-bergketen in het oosten. De Valley strekt zich uit over een lengte van 250 kilometer en bestaat eigenlijk uit een serie valleien, die door een aantal meren met elkaar verbonden zijn.
Naast de Fraser-rivier en de Columbia-rivier stromen in deze provincie ook nog de 611 kilometer lange Peace-rivier en de rivieren Skeena, Yukon en Liard. De Liard River Hot Springs liggen langs de Alaska-highway. Oppervlaktewater sijpelt door de spleten en breuken naar de gloeiend hete rotsen van de aardkorst, die wel 1000C kunnen zijn.
Halverwege de kustlijn van British Columbia liggen de Charlotte Islands (ca. 150 eilanden); door de warme golfstromen uit Azi is het klimaat hier altijd zeer vochtig en hangt er vaak mist tussen de eeuwenoude regenwouden met duizend jaar oude sparren en ceders.
Wells Gray National Park is een van de mooiste natuurgebieden van British Columbia en wordt gekenmerkt door bergweiden, watervallen en hoge bergen met gletsjers. Mount Edziza Provincial Park bestaat uit vulkanische landschappen, inclusief lavastromen en basaltvlakten. Het Atlin Provincial Park wordt voor ongeveer een derde bedekt met ijsvlakten en gletsjers.
MANITOBA
Manitoba is 650.000 km2 groot en daarmee de achtste provincie van Canada.
Manitoba is de meest centrale prairie-provincie en ligt tussen Saskatchewan en Ontario. In het noorden grenst Manitoba aan het Nunavut Territory, in het noordoosten aan de Hudson Bay, in het zuiden aan de Amerikaanse staten Minnesota en North Dakota. De grootste lengte bedraagt 1224 kilometer en de grootste breedte 793 kilometer. Het hoogste punt is de Baldy Mountain (831 meter).
Het landschap van Manitoba vormt de overgang tussen de prairies van Saskatchewan en de glooiende heuvels en bossen van Ontario. Zuid-Manitoba heeft vooral vlak prairieland met grote rivieren als de Red-river en de Assiniboine. Belangrijke rivieren zijn verder de Churchill River, de Hayes River, de Nelson River, de Saskatchewan River en de Winnipeg River. Op de grens met de Amerikaanse staat North Dakota ligt de International Peace Garden, waar het geografische midden van het Noord-Amerikaanse continent ligt. Noordelijker liggen bossen en ca. 10.000 meren met zandstranden. In totaal is ongeveer de helft van de oppervlakte van Manitoba bebost met overwegend pijnbomen, espen, zilverberken en sparren. Het Hudson Bay Lowland rond de Hudson Bay is een vlak en vrijwel boomloos toendragebied waar alleen mos, gras en korstmossen groeien. Rond de hoofdstad Winnipeg ligt een uitgebreid landbouwgebied.
Lake Winnipeg is een enorm meer met een lengte van 350 kilometer, dat het zuiden van Manitoba via de Nelson Rivier verbindt met de Hudsonbaai. De noordelijke helft van het meer is omringd door wildernis en langs de zuidelijke helft liggen her en der lange witte zandstranden
Bij de stad Churchill ligt de noordelijkste diepe haven van Canada aan de monding van de Churchill-rivier en de Hudson Bay, die in 1610 ontdekt werd door Henry Hudson. Van september tot april is hier het Noorderlicht of Aurora Borealis te zien.
NEW BRUNSWICK
Het zeer bosrijke New Brunswick beslaat bijna 75.000 km2 en is de meest oostelijke en grootste van de Atlantische maritieme provincies. DE provincie wordt in het noorden begrensd door Chaleur Bay en de provincie Qubec; in het oosten door de Gulf of St. Lawrence, de Northumberland Strait en de provincie Nova Scotia; in het zuiden door de Fundy Bay; in het westen door de Amerikaanse staat Maine.
Een gedeelte van de zeekust heeft gevaarlijke kliffen en rotsachtige oevers. De kust bestaat verder uit duinen, zandstranden en zoutwatermoerassen. Verder bestaat de provincie uit landbouwgebieden en een bergachtig binnenland met ondoordringbare bossen.
New Brunswick wordt aan drie zijden omringd door water (2400 kilometer kustlijn) en heeft te maken met grote getijdenverschillen. De getijden aan de Fundy Bay bij Aukac behoren tot de hoogste ter wereld met een verschil tussen eb en vloed van tien tot zestien meter. De vloedlijn wordt gekenmerkt door ruige met zeewier begroeide kliffen, grotten en steile rotsformaties. Door de inwerking van het water zijn er rotsformaties in de vorm van bloempotten ontstaan, de zogenaamde Flower Pots in het Rocky Provincial Park. Twee keer per dag spoelt meer dan 100 miljard ton water de baai in en uit, de zogenaamde tidal bore.
In New Brunswick ligt de oudste stad van Canada, Saint John. De River Valley Scenic Drive voert langs de 724 kilometer lange Saint-John-rivier. Langs de route liggen de Grand Falls, heuvelachtig bouwland, schiereilanden en eilanden.
NEWFOUNDLAND & LABRADOR
Canada Gros Morne National Park Tot de provincie Newfoundland behoort niet alleen het eiland Newfoundland (112.300 km2), maar ook het veel grotere Labrador (300.000 km2) op het vasteland. De afstand tussen het noordelijkste puntje van Labrador, Cape Chidley, en het zuidoostelijke del van Newfoundland, Cape Pine, bedraagt ongeveer 1800 kilometer.
Newfoundland & Labrador is de meest oostelijke provincie van Canada met woeste open ruimten, hoge toppen en uitgestrekte landschappen. De provincie bestaat uit het eiland Newfoundland en het grotere gebied Labrador op het vasteland. De twee onderdelen worden gescheiden door de vijftien kilometer brede zeestraat Strait of Belle-Isle. De oppervlakte van deze provincie bedraagt iets meer dan 400.000 km2.
De 25.000 kilometer lange kust is rotsachtig met kliffen, fjorden en inhammen. In de zee naar het oosten en zuiden ligt het grote continentale plat Grand Banks, het rijkste visgebied ter wereld. Dit komt door de samensmelting van de koele Labrador-stroming en de warme Atlantische golfstroom. Het landschap van Newfoundland & Labrador bestaat uit semi-polaire toendra en gebergten in noordelijk Labrador tot prairies, lage bergen, dichte bossen en ruige rotspartijen langs de kusten in oostelijk New Foundland. Het centraal plateau is een gigantisch bosgebied, doorsneden door een aantal rivieren, waarvan de grootste de Humber, de Exploits en de Gander zijn. De hoogste punten, tot 814 meter boven de zeespiegel, liggen in het westelijke gedeelte van Newfoundland.
In het Gros Morne National Park, een Werelderfgoedgebied, liggen spectaculaire fjorden, hoge kliffen en watervallen. Het kustgebergte behoort tot de oudste ter wereld. De Long Range Mountains bestaan uit bergachtige toendra, bedekt met polaire alpenflora. Bij Shallow Bay langs de Green Gardens Trail liggen stranden en duinen.
De naam van het uitgestrekte schiereiland Labrador is afkomstig van de Portugees Corte Real, die het relatief vruchtbare gebied betitelde als 'terra de laborador'. Het vormt het uiterste noordoosten van het Noordamerikaanse continent, tussen de Hudsonbaai in het westen, Straat Hudson en de Ungavabaai in het noordoosten, en de Straat Belle Isle en de St.Lawrencebaai in het zuiden. Het grootste deel van het land bestaat uit een hoogvlakte, die 300-700 meter boven de zeespiegel ligt, met een gletsjerachtig relif en bezaaid met ontelbare meren. Het vormt een belangrijk onderdeel van het Canadese Schild.
Voor de kust, onder aan Newfoundland, liggen twee eilandjes die toebehoren aan Frankrijk, St. Pierre en Miquelon. Het zijn de laatste resten van het Franse imperium in Noord-Amerika. Er wonen ca. 6000 mensen die n afgevaardigde in het Franse Parlement hebben.
NORTHWEST-TERRITORIES
Canada Yellowknife De totale oppervlakte van deze enorme provincie bedraagt 3,3 miljoen km2. De Northwest-Territories, meestal NWT genoemd, zijn daarmee tien keer zo groot als Duitsland en beslaan ruim een derde van de totale oppervlakte van Canada. De gehele provincie ligt boven de poolcirkel, ten noorden van de 60ste breedtegraad. In het noorden ligt de naamloze hoogste top van de Northwest-Territories (2762 meter). Een groot gedeelte van de Territories bestaat uit toendragebied of barren lands en ijsvlaktes.
Door de Northwest-Territories stroomt de langste rivier van Canada, de Mackenzie-rivier met 1800 kilometer. Een van de diepste meren ter wereld is hier ook te vinden, namelijk het Great Slave Lake met een diepte van ruim 600 meter. Ook de hoogste watervallen van Canada komen in deze provincie voor, van bijna 90 meter hoogte valt het water in de South Nahanni River.
Zowel de noordelijke geografische pool als de noordelijke magnetische pool liggen in deze provincie. De geografische pool (Big Nail) is de plaats op de top van de aarde waar alle denkbeeldige lijnen samenkomen. De magnetische pool is alleen met het kompas vast te stellen, en kan jaarlijks behoorlijk verschillen.
Het Noorderlicht of de Aurora Borealis is hier in de herfst en winter goed te zien; door botsende, elektrisch geladen deeltjes met atomen en moleculen buiten de stratosfeer, zijn er na zonsondergang dansende lichtjes in allerlei kleuren aan de hemel te zien.
Ellesmere Island National Park Reserve is een gebied van gletsjers en bergen, maar ook komen hier thermische oases voor.
De Northern Frontier-regio ligt rond de meest noordelijke stad van Canada, de hoofdstad Yellowknife. In deze regio liggen duizenden kleine meren.
De belangrijkste rivieren zijn de Mackenzie River, de Coppermine River, de Back River en de Thelon River.
NOVA SCOTIA
Nova Scotia is een van de zeeprovincies (Maritime Provinces), een schiereiland van ruim 55.000 km2. Een deel van Nova Scotia, Cape Breton, is een eiland, en wordt van de rest van de provincie gescheiden door de Strait of Canso. De rest is met het vasteland verbonden door de landengte van Chignecto. De provincie is heuvelachtig en vormt het noordeinde van het Appalachen-gebergte. De kustlijn is rotsachtig met veel inhammen of coves en eilandjes. In het binnenland liggen 400 meren.
Centraal Nova Scotia beslaat de kustlijn langs de Northumberland Strait, waar veel stranden met warm zeewater zijn. De kust van het Minas Basin heeft een van de hoogste getijden ter wereld met op sommige plaatsen een verschil van eb en vloed van 15 meter.
Dartmouth is een stad met maar liefst vierhonderd meren en meertjes binnen haar grenzen. De 330 kilometer lange Lighthouse Route loopt langs baaien, inhammen en fjorden. Kejimkujik National park is een reservaat met stranden, lage getijden, zoutbanken, groene bossen en lagunes. Het stadje Amherst kijkt uit over het grootste moerasgebied ter wereld, Tantramar. Cape Breton, het grootste eiland van Nova Scotia, behoort qua natuurschoon tot de indrukwekkendste van Canada. Het park ligt over de hele breedte van het topje van het eiland. Tussen de twee kusten ligt een highland plateau van bossen, meren, moerassen en riviervalleien.
Halifax is de hoofdstad en de grootste stad van de provincie, gelegen aan een enorme zeehaven die het gehele jaar ijsvrij is. Zusterstad Darmouth ligt aan de andere kant van de baai; de twee steden zijn verbonden door twee hangbruggen.
NUNAVUT
De totale oppervlakte van Nunavut, inclusief alle wateroppervlaktes, bedraagt 1.982.182 km2, en dat is meer dan een vijfde van de oppervlakte van geheel Canada.
Op 1 april 1999 werd het nieuwste territorium van Canada een feit: het Inuit-land Nunavut. Nunavut bestaat uit veel eilanden, waarvan sommige zo groot als Engeland. In Nunavut is de magnetische pool te vinden op ongeveer 79 graden noorderbreedte. Op 82,5 graad noorderbreedte ligt de militaire basis Alert, de noordelijkste nederzetting ter wereld.
Victoria Island hoort deels bij de Northwest Territories en deels bij Nunavut. Er liggen twee stadjes op het eiland: Inuit Cambridge Bay hoort bij Nunavut, Holman bij de Northwest Territories. Nunavut heeft in het oosten en noorden heuvels tot maximaal 500 meter hoog.
Baffin Island heeft een oppervlakte van 500.000 km2 en is daarmee het op vier na grootste eiland op aarde. Meer dan de helft van het eiland ligt boven de poolcirkel. Auyuittuq National park is het op twee na grootste nationale park van Canada met zijn 21.470 km2. Het is een van de weinige nationale parken boven de poolcirkel met veel bergen, valleien en fjorden. Op Baffin Island komen bergen voor tot ruim 2500 meter hoogte.
Aan de kust bij de Beaufort Zee bevindt zich een beroemde serie pingos of vorstheuvels, die ontstaan zijn door opstuwing van de bodem onder druk van ijs eronder. De pingos van de Mackenziedelta, waarvan de grootste 40 meter hoog zijn en 300 meter in doorsnede aan de basis, behoren tot de meest indrukwekkende in het hele noordpoolgebied.
Bij het Summit Lake zijn enorme loodrechte wanden van Mount Asgard te zien. Mount Thor heeft zelfs de hoogste ononderbroken rotswand op aarde.
ONTARIO
Canada Niagara Watervallen Ontario is de meest zuidelijke provincie van Canada en de op n na grootste provincie van Canada met meer dan een miljoen km2. Ontario wordt in het noorden begrensd door de Hudson Bay en de James Bay, in het oosten door Qubec, in het zuiden door de St. Lawrence River, Lake Ontario, de Amerikaanse staten New York, Ohio en Michigan, Lake Erie, Lake Huron, Lake Superior, en in het westen door de provincie Manitoba. Van oost naar west is de grootste afstand 1690 kilometer en van oost naar west 1610 kilometer.
In het zuiden van deze provincie liggen de grote meren Lake Superior, Huron, Michigan, Erie en Ontario, die weer verbonden worden de grote rivieren St. Lawrence, Niagara, Ottawa en Rideau.
Lake Erie is ongeveer 400 kilometer lang en gemiddeld 60 kilometer breed. Het is het ondiepste van de Grote Meren en scheidt Canada van de Verenigde Staten. Lake Superior of Bovenmeer is het meest westelijke van de Grote Meren, en met 82.000 km2 het grootste zoetwaterreservoir ter wereld.
Ontario herbergt de beroemdste waterval ter wereld, Niagara Falls, en verder zon 250.000 grote en kleine meren. De Canadese Horseshoe-waterval is 54 meter diep en 675 meter breed; de Amerikaanse waterval is 56 meter diep en 320 meter breed. Iedere minuut valt er 115 miljoen liter water in de Horseshoe Falls.
Het onbewoonde noorden van Ontario, Algoma-land, is een gebied met bossen, watervallen, ravijnen en bergen. In het Sudbury Basin, gelegen in het landschap van het noordelijke Canadese Schild, is een vindplaats van vele metalen en mineralen, o.a. goud, zilver, platina, kobalt en vooral nikkel.
In de St.-Lawrence rivier liggen de Thousand Islands, een gebied met meer dan 1000 eilanden. Het eiland Prince Edward County heeft 25 meter hoge duinen van fijn zand; ze worden beschouwd als een van de belangrijkste zoetwaterduingebieden in de wereld.
Het Algonquin Provincial Park is het oudste en beroemdste park in Ontario met een oppervlakte van 7725 km2 ongerepte natuur en meer dan 1000 meren. Manitoulin Island ligt vlak tegen de noordoever van Lake Huron en is, met zijn oppervlakte van 2800 km2, het grootste eiland in een meer ter wereld.
St. Lawrence Islands National Park ligt in de gelijknamige rivier, waar die de grens vormt met de staat New York. Het park bestaat uit 18 beboste eilanden en een stuk of tachtig rotsachtige kleine eilandjes.
Belangrijke rivieren in Ontario zijn de Abitibi, de Albany, de Attawapiskat, de Montral, de Moose, de Niagara, de Ottawa, de Thames, de Trent en de Winisk.
PRINCE EDWARD ISLAND
Prince Edward Island is de kleinste provincie van Canada met zn oppervlakte van 5657 km2. Prince Edward Island meet van oost naar west ongeveer 200 kilometer; de breedte varieert van 6 tot 65 kilometer. Het eiland ligt in de St. Lawrence-golf en is alleen met het vasteland verbonden door een brug, de Confederation Bridge (13 kilometer lang). Het is de langste ononderbroken boogbrug over zee ter wereld. Prince Edward Island is pas sinds ongeveer 500 jaar een eiland, toen door stijging van de zeespiegel Northumberland Strait ontstond. Diagonaal over het eiland liggen de Bonshaw Hills die ca. 120 meter hoog zijn. Het hoogste punt ligt 147 meter boven de zeespiegel. Door de ijzerhoudende aarde is de grond roestbruin.
Prince Edward Island National Park is het kleinste nationale park van Canada en ligt langs de kustlijn van de St. Lawrence-golf.
Het park beslaat 40 km2 met ruige duinen die voortdurend van plaats veranderen door de stormachtige winden, en verder zoutwatermoerassen, rotsen en uitgestrekte stranden. Prince Edward Island heeft verder enorme landbouwgebieden.
QUBEC
Canada Esdoorns De grootste provincie van Canada is Qubec met ca. 1,5 miljoen km2. Qubec wordt in het noorden begrensd door de Hudson Strait, de Ungava Bay en de Atlantische Oceaan, in het oosten door de provincie Newfoundland, in het zuiden door de Gulf of St. Lawrence, de provincie New Brunswick en de Amerikaanse staten Maine, New Hampshire, Vermont en New York, en in het westen door de provincie Ontario, de James Bay en de Hudson Bay. De grootste afstand van oost naar west bedraagt 1570 kilometer en van noord naar zuid 1970 kilometer. Ca. 90% van de provincie behoort tot het Canadese Schild. De helft van de provincie bestaat uit uitgestrekte (esdoorn) bossen, toendras, meren en rivieren. Qubec is z lang, dat het noordelijke deel in het poolgebied ligt en onderdeel is van het eeuwig bevroren Canadese Schild. De hoogste punten liggen in het zuiden met Laurentides Park op 1100 meter en Mont Tremblant op 960 meter.
Het noordelijke schiereiland Gasp of in de volksmond La Gaspsie genoemd, is 240 kilometer lang en ligt aan de monding van de St. Lawrence River (Frans: Fleuve St. Laurent) en de Gulf of St. Lawrence. Het is een ruig gebied met bosrijke bergruggen van de Monts Chic-Choc, met als hoogste toppen Mont Richardson (1173 meter) en Mont Jacques Cartier (1268 meter).
In de Gulf of St. Lawrence liggen de les de la Madeleine (Magdalen Islands), een eilandengroep bestaande uit twaalf eilanden. In de zomer zakt het water zo ver dat de eilanden Ile de lEst, Ile du Havre-aux-Maisons, Ile du Capaux-Meules en Ile-du-Havre-Aubert door duinen aan elkaar verbonden zijn. Ile dAnticosti is het grootste eiland in de Gulf of St. Lawrence en tevens een natuurreservaat.
De Laurentians zijn een onderdeel van het Canadese Schild waarvan het heuvelachtige gebied van de Saint-Laurent Lowlands vele meren en bergen bevat. De hoogste berg van de Laurentians is de Mont Tremblant met 978 meter.
De Saint Lawrence Seaway (voltooid in 1959), die Canada's belangrijkste industriegebied (Ontario) met de Atlantische Oceaan verbindt, is de meest intensief voor transport gebruikte binnenwaterweg en van groot belang voor de economie. De Seaway is met 553 kilometer de langste binnenlandse waterweg ter wereld. Andere belangrijke rivieren zijn de Ottawa, de Saint Maurice, de Saguenay en de George River.
De esdoornbossen kleuren in de herfst prachtig rood en oranje; in de lente wordt de beroemde maple syrup geoogst. Het esdoornblad (maple leaf) is het nationale symbool van Canada en staat sinds 1965 ook op de vlag.
Chute Montmorency is de beroemdste waterval van Qubec, hoger dan Niagara Falls met 86 meter. De kust van Charlevoix is een UNESCO World Biosphere Reserve vanwege het boreale (noordelijke of arctische) woud dat hier groeit. In de buurt ligt het Jardin des Grands Jardins met een complex van meren en een altijdgroen taigabos.
Centraal Qubec kenmerkt zich door een rotsige, met sparren overdekte woestenij. In 1984 werden de eilanden van de Mingan Archipelago het eerste nationale eilandpark van Canada. De eilanden zijn bekend geworden door de bizarre kalkstenen monolieten die onder andere de vorm van bloempotten hebben.
Bij Charlevoix sloeg 350 miljoen jaar geleden een meteoriet in met een doorsnede van meer dan twee kilometer. In minder dan een minuut sloeg hij een krater van 5 kilometer diepte met een diameter van 55 kilometer, waarmee de krater van Charlevoix n van de grootste op aarde is.
SASKATCHEWAN
Saskatchewan is n de prairieprovincies, is vlak en wordt gekenmerkt door veel bossen, meren en schier eindeloze korenvelden, die zorgen voor een groot deel van Canadas graan- en broodproductie. De totale oppervlakte van deze provincie bedraagt bijna 650.000 km2 en dwars er doorheen stroomt de Saskatchewan-rivier. Saskatchewan wordt in het noorden begrensd door de Northwest Territories, in het oosten door Manitoba, in het zuiden door de Amerikaanse staten North Dakota en Montana en het westen door Alberta.De grootste lengte van noord naar zuid bedraagt 1124 kilometer, van oost naar west 632 kilometer.
Het noorden is vlak, vrijwel onbewoond en maakt deel uit van het Canadese Schild. De Cypress Hills vormen het hoogste punt van de provincie met 1386 meter. Het Prince Albert Provincial Park bevat ca. 10.000 meren. Hier is ook goed de overgang te zien van Zuid- naar Noord-Canada. Het zuidelijke deel bestaat uit berkenbossen en prairie, het noordelijke deel is natter, met meren, dennen en sparren, het begin van de gigantische bossen van Noord-Canada. In het zuidwesten ligt het Cypress Hills Provincial Park, een gebergte van 1389 meter hoog in een woestijnachtige omgeving met veel duinen en zandkreken. Van de Diefenbaker Lakes tot de oostgrens van de provincie komen we alleen nog vlak prairieland tegen.
In het zuidwesten van de provincie ligt het Grasslands National Park met een van de laatste authentieke graslanden van Noord-Amerika. De temperatuur in het park loopt sterk uiteen, van 40C in de zomer tot -40C in de winter.
Net ten noorden van Regina is de QuAppelle River vallei aantrekkelijk. De rivier scheidt de vlakke prairies in het zuiden van het meer heuvelachtige grasland ten noorden van de rivier. Voorname rivieren zijn verder de Chruchill River, de North Saskatchewan River en de South Saskatchewan River.
YUKON TERRITORY
De provincie heeft een oppervlakte van 483.450 km2 en is de provincie met de hoogste bergen van Canada. Yukon grenst in het noorden door de Beaufortzee, in het oosten door de Northwest Territories enin het zuiden door British Columbia en een deel van de Amerikaanse staat Alaska. De grootste lengte van noord naar zuid bedraagt 1050 kilometer, van oost naar west 930 kilometer. In het zuidwesten van Yukon ligt het Kluane National Park, met twintig bergtoppen hoger dan 4200 meter en de hoogste berg van Canada, Mount Logan, met 5959 meter. Dit nationale park is weer een onderdeel van de St. Elias Mountains.
De Hubbard en Lowell Glaciers zijn de grootste niet-polaire ijsvelden ter wereld met een oppervlakte van ca. 8500 km2 en 1,6 kilometer dik. De afwatering van het grootste deel van het Yukon Territory vindt plaats via het immense rivierenstelsel van de 3185 kilometer lange Yukon River en zijn zijarmen.
Ten noordoosten van de hoofdstad Whitehorse ligt de Carcross Desert, de kleinste woestijn ter wereld. Opmerkelijk is de aanwezigheid van het zeldzame Lazuliet-kristal.
Rivieren en meren
Canada Lake Erie De rivieren en meren van Canada vormen een van de grootste binnenwatergebieden ter wereld. Het Mackenzie River-systeem is met ca. 4250 km het langste van Canada en verzorgt de afwatering van ongeveer een kwart van het Canadese grondgebied op de Arctische Oceaan. De afwatering van het gebied van het Canadese Schild en van de Interior Plains geschiedt grotendeels via de Hudsonbaai op de Atlantische Oceaan. Van dit gebied is het Nelson River-systeem het grootst, met rivieren als de Saskatchewan, Assiniboine, Red Deer en de Bow.
De wateren van het grondgebied van de Maritieme provincies en van Zuidoost-Quebec zijn grotendeels georinteerd op Canada's grootste rivier, de Saint Lawrence, die op de Atlantische Oceaan afwatert. De Rocky Mountains vormen de waterscheiding tussen het Schildgebied en het Pacifische afwateringsgebied en de belangrijkste rivieren zijn hier de Yukon in Noordwest-Canada en de Columbia en Fraser in het zuidwesten.
De vele meren, ca. twee miljoen, zijn overblijfselen uit de post-glaciale periode en vaak onderling door rivieren verbonden. De grootste meren van Canada zijn de vier Grote Meren, te weten Lake Superior of Bovenmeer, Lake Huron, Lake Erie en Lake Ontario, en verder nog Lake St.-Clair en Lake Winnipeg.
In het zuiden zijn de rivieren en meren ongeveer vijf maanden per jaar met ijs bedekt; in het noorden daarentegen zijn alleen de grootste rivieren n tot twee maanden ijsvrij.
Klimaat
Algemeen
Canada Blizzard Canada staat bekend om zijn lange koude winters, maar heeft in werkelijkheid een zeer gevarieerd klimaat. Zuid-Ontario en de zuidelijke en centrale kust van Brits-Columbia zijn het warmst, Midden- en Noord-Canada hebben de koudste winters.
Het klimaat van Canada wordt o.a. door de volgende factoren bepaald:
a. de relatief warme Koero Sjiwo-stroom langs de westkust, waardoor West-Canada een gematigd klimaat heeft dat aan dat van Noordwest-Europa doet denken;
b. de Rocky Mountains, die een obstakel vormen voor gematigde westelijke maritieme luchtstromingen, maar aan de andere kant ook koude polaire lucht niet naar de westkust kan doordringen;
c. de grote vlakten ten oosten van de Rocky Mountains, waartoe koude, van hoge breedte afkomstige luchtstromingen vrij toegang hebben;
d. de aanwezigheid in het noorden van de Noordelijke IJszee;
e. de koude Labradorstroom, die langs de oostkust naar het zuiden stroomt, waardoor het daar veel kouder wordt dan langs de westkust.
De laagste wintertemperaturen worden aangetroffen in de Northwest Territories en Yukon en in de gebieden ten oosten van de Rocky Mountains, waar de koude poollucht ongehinderd kan doordringen. De westkust (o.a. Vancouver) heeft een veel zachter klimaat dan de oostkust, zelfs op plaatsen die op dezelfde of zelfs lagere breedte zijn gelegen (o.a. St. John's en Halifax).
De neerslaghoeveelheden zijn aan beide kusten ongeveer gelijk, met aan de oostkust een iets gelijkmatiger verdeling over het jaar als gevolg van de langs de kust trekkende depressies. In het centrum en noorden van het land valt relatief weinig neerslag, o.a. als gevolg van de natuurlijke barrire die de Rocky Mountains vormen.
De centrale provincies van Canada hebben een duidelijk continentaal klimaat met een gemiddelde maximumtemperatuur die zelfs in het op de breedte van Florence gelegen Toronto 26C bedraagt. In de Northwest-Territories bedraagt het jaarlijkse verschil tussen de temperatuur in de zomer en in de winter meestal meer dan 45C. Verder zijn de jaarlijkse verschillen van temperatuur langs de westkust aanmerkelijk kleiner dan langs de oostkust.
Volgens het klimaatsysteem van Kppen heeft het grootste gedeelte van Canada een boreaal (arctisch) of sneeuwwoudklimaat. In het noorden van het land en met name op de Canadese eilanden heerst een toendraklimaat. Verder komt ten oosten van de Rocky Mountains soms een steppeklimaat voor. Langs de westkust bevindt zich ten slotte een smalle strook met een gematigd regenwoudklimaat.
De lucht boven Canada is meestal van polaire of arctische oorsprong. Tussen deze beide luchtsoorten bestaat een scherpe overgang waarlangs zich depressies kunnen ontwikkelen, die dan van west naar oost over het land trekken. In de zomer dringt soms maritiem-tropische lucht uit de Golf van Mexico tot in Canada door. Ook langs het front tussen deze lucht en de polaire lucht ontwikkelen zich veel depressies. Deze trekken dan langs de oostkust van de Verenigde Staten naar het noordoosten en geven in het oosten van Canada (o.a. St. John's) veel neerslag. De bovengenoemde van west naar oost trekkende depressies geven gewoonlijk minder neerslag, o.a. als gevolg van de dalende beweging die de lucht ondergaat aan de oostzijde van de Rocky Mountains.
Krachtige dalende fhnwinden worden hier chinooks genoemd. Het effect van deze chinooks is duidelijk terug te vinden in de temperaturen, bijv. Banff in Alberta op 1378 m hoogte met een gemiddelde januaritemperatuur van -11C, tegen het lager gelegen maar verder van het gebergte verwijderde Winnipeg met -17C.
Andere bijzondere weersverschijnselen zijn de blizzards of barbers, zoals ze in Oost-Canada worden genoemd. Dit zijn sneeuwstormen die bij zeer lage temperaturen in de winter voorkomen tijdens en na het met grote snelheid binnenstromen van arctische lucht. Deze lucht dringt dan zelfs tot in de Golf van Mexico door en worden daar cold waves genoemd. Een blizzard wordt ook wel 'poudrerie' genoemd omdat hij de poedersneeuw opwaait.
Langs de kusten van Labrador en Newfoundland komt vaak mist voor, vooral gedurende de zomermaanden, een gevolg van de lage temperatuur van het water van de Labradorstroom. In de wintermaanden komt vrij frequent ijsmist voor. IJsmist zijn in de atmosfeer zwevende ijskristallen die ontstaan bij zeer lage temperaturen.
Klimaatbeschrijving per provincie
ALBERTA
In Alberta heerst een extreem landklimaat. Het noorden heeft koele zomers en in het zuiden warme zomers. De gemiddelde jaartemperatuur varieert van 3,5C in het noorden langs de grens met de Northwest Territories tot 7,0C langs de grens met de Verenigde Staten.
Door de Chinook, een krachtige dalende fhnwind die uit het westen waait, is het klimaat in Zuidwest-Alberta in de zomer droog en zonnig. Tijdens een chinook kan de temperatuur in korte tijd tientallen graden omhoog schieten. Gemiddeld komt de Chinook elke winter ca. zes keer voor. Alberta kent in het noorden koude winters waarbij eind oktober vaak al de eerste sneeuw valt en in januari de temperatuur terugvalt tot -30C. In het zuiden van de provincie is dit nog meer -10C.
De zomers zijn kort maar warm en in het zuidoosten valt dan weinig regen de natuurlijke barrire van de Rocky Mountains. Tijdens de zomer ligt de temperatuur in Alberta tussen de 22 en 25C. Het aantal zonuren bedraagt 1900 in het noorden tot 2300 in de buurt van Lethbridge in het zuiden.
De neerslag varieert van 300 mm in het zuidoosten tot 400-450 mm in het noorden. Aan de voet van de heuvels valt 550-600 mm.
BRITISH COLUMBIA
British Columbia heeft een gevarieerd klimaat door de invloeden van Stille Oceaan met haar warme golfstromen en door de hoge bergen.
De zomers aan de zuidkust zijn warm en zonnig, tot maximaal ca. 25C. De temperatuur wordt aangenaam getemperd door zeewind. In de winter regent het regelmatig en liggen de minimumtemperaturen overdag rond het vriespunt. s Zomers komen er regenstormen voor en s winters kan het in Vancouver of op Vancouver Island zeer langdurig sneeuwen. Jaarlijks valt er in dit gebied ca. 2000 mm neerslag.
Het klimaat in de Okanagan Valley wordt sterk benvloed door de bergachtige kust, die deze streek scheidt van het Lower Mainland. De bergen zorgen ervoor dat s zomers koele lucht uit de vallei niet doordringt en in de winter wordt er koele lucht vanuit de poolstreek aangevoerd. In de zomer valt er dan ook weinig neerslag (gem. 310 mm per jaar) en is het zeer warm. De uiterste temperaturen liggen tussen -18C in de winter en 32C in de zomer. Sommige delen zijn zo droog dat er van woestijnvorming gesproken kan worden, compleet met cactussen en ratelslangen.
Het klimaat in Zuidoost-British Columbia wordt bepaald door bergketens. De valleien hebben een vochtig, mild klimaat in de winter en s zomers is het warm overdag en koel s nachts. Plaatselijk vallen hier grote neerslagsommen tot 4000 mm per jaar.
Midden- en Noord-British Columbia kennen temperatuurverschillen die steeds extremer worden. Zo kent het Peace River-district extremen die liggen tussen -29C en 27C. De arctische invloeden in het noordoosten zijn duidelijk, koude winters met veel sneeuw en korte, koude en natte zomers. In de winter ligt hier gemiddeld 55 centimeter sneeuw.
MANITOBA
Het klimaat in Manitoba kenmerkt zich in het algemeen door warme, zonnige zomers en koude winters. In juli en augustus loopt de temperatuur op tot ca. 25C, maar hartje winter blijft de temperatuur onder het vriespunt.
De gemiddelde temperaturen in een aantal plaatsen zijn als volgt:
gemiddeld januari-minimum gemiddeld juli-maximum
Brandon -19,7C 18,8C
The Pas -22,7C 17,7C
Thompson -26,6C 15,6C
Churchill -27,5C 11,8C
In Manitoba is het in het zuiden warmer en in het noorden koeler dan bijvoorbeeld in de buurprovincie Saskatchewan.
De reden hiervoor is dat de Hudsonbaai voor een minder extreem landklimaat zorgt. De hoogste temperatuur ooit gemeten bedraagt 33,9C. In 1964 daalde de temperatuur naar -45,4C.
Het klimaat in Manitoba kan behoorlijk veel verschillen: van 30C in de zomer tot -40C in de winter. Gemiddeld valt er, vooral in het zuiden van de provincie, meer dan 100 cm sneeuw per jaar (Winnipeg 126 cm, Brandon, 117 cm). De meeste sneeuw valt in Noordoost-Manitoba, ten oosten van de lijn Bissett-Churchill, en in de Duck- en Riding Mountains, ca. 160 cm per jaat. Meer dan de helft van alle neerslag valt in de zomer, vaak in korte hevige buien. Het zuiden van Manitoba heeft gemiddeld zeer veel zonuren per jaar, wat normaal is voor een prairiegebied.
NEW BRUNSWICK
Canada New Brunswick Winter New Brunswick kent warme zomers en koude winters. Januari is de koudste maand en juli de warmste. Langs de Fundy-kust ligt de temperatuur in de zomer tussen 20 en 22C. Deze temperaturen worden al rond elf uur s ochtends bereikt. Daarna steekt de zeewind op en daalt de temperatuur aanzienlijk.
Landinwaarts vermindert de invloed van de zee geleidelijk en lopen de temperaturen in de zomer op naar boven de 25C, incidenteel tot ca. 35C. De hoogste temperatuur ooit gemeten is geweest in 1935, 39,4C.
In de winter dalen de temperaturen aanzienlijk, van gemiddeld -12,2C in januari in Edmunston, tot -7,5C langs de zuidoostkust. In het noordwesten zijn temperaturen van meer dan -30C geen uitzondering. De laagste temperatuur ooit gemeten in deze provincie was -47,2C in de buurt van Plaster Rock in 1955.
Wat de wintertemperaturen betreft is het opmerkelijk dat die per dag erg kunnen verschillen. Dit komt door de gevarieerde, snel voorbijtrekkende weersystemen elke twee of drie dagen.
Het aantal vorstvrije dagen verschilt ook aanzienlijk. Langs de Fundy-kust jaarlijks 140-160 vorstvrije dagen, in de centrale hooglanden van Miramichi minder dan 90 vorstvrije dagen per jaar.
New Brunswick is de sneeuwrijkste Maritieme provincie. In het noordwesten valt tussen de 300 en 400 cm sneeuw per jaar, in het oosten en zuiden tussen de 200 en 300 cm. In het noordwesten blijft de sneeuw gemiddeld 160 dagen liggen. Lente en het begin van de zomer zijn de droogste periodes, maar in het groeiseizoen valt er veel neerslag. Landinwaarts, in de hoger gelegen gebieden valt er 1200 mm per jaar, vooral tijdens de zomerperiode. Elders in de provincie valt gemiddeld ca. 1000 mm per jaar.
Onweersbuien met hevige winden komen ongeveer 10-20 dagen per jaar voor in geheel New Brunswick. Tornados komen zelden voor, en veroorzaken nauwelijks schade. Stormen als gevolg van overtrekkende lagedrukgebieden kunnen het gehele jaar door voorkomen, maar frequenter in de winterperiode. Deze stormen gaan vaak gepaard met veel regen of sneeuw. IJzel valt er op ca. 12 dagen per jaar. Zomer- en herfststormen komen vaak voor in de Fundy-baai en in het noordoosten.
New Brunswick herbergt enkele van de zonnigste plaatsen van Atlantisch Canada: Chatham registreert jaarlijks gemiddeld 2000 zonuren, St. John telt in december bijna 100 zonuren, meer dan waar ook in Oost-Canada. In juli daarentegen telt St. John het laagste aantal uren zon in geheel Canada! Gemiddeld telt geheel New Brunswick 75 zonloze dagen en tussen 140-160 zonnige dagen.
De Fundy-baai is een van de mistigste gebieden ter wereld. Door het grote contrast tussen de zeetemperatuur en de overtrekkende lucht is het in St. John ca. 90 dagen per jaar mistig, in juli zelfs ongeveer tien dagen.
NEWFOUNDLAND & LABRADOR
Ook Newfoundland & Labrador kennen een gevarieerd klimaat, hoewel het klimaat over het algemeen kouder is dan in de andere provincies aan de oostkust. Newfoundland heeft een gematigd zeeklimaat terwijl Labrador een koud en droog landklimaat heeft. De oost- en zuidkust van Newfoundland zijn vaak mistig. De gewone mist in Newfoundland is vaak zo zwaar, dat ondanks een krachtige wind de mist blijft hangen. Een ander mistfenomeen is de zogenaamde arctische zeerook, oververzadigde koude lucht waarbij condensatie optreedt. Deze mistlaag kan een dikte van enkele meters bereiken en komt heel vaak voor. Mist bij zeer lage temperaturen wordt ijsmist genoemd.
Ondanks de ligging aan zee kan het weer in de winter van dag tot dag sterk verschillen. Felle koude-invallen wisselen korte dooiperiodes af, en dit gaat meestal gepaard met zware sneeuwval (tientallen centimeters in korte tijd), ijzel en een harde wind, vaak zelfs sneeuwstormen of blizzards. Er valt jaarlijks bijna twee keer zoveel neerslag als in Nederland, in het kustgebied van Newfoundland vaak in de vorm van ijzel. IJzelrampen zijn in Newfoundland geen uitzondering. IJzel met harde wind wordt wel ice-storm genoemd.
De gemiddelde zomertemperaturen in Newfoundland liggen tussen de 15 en 22C, de gemiddelde wintertemperaturen van -5 tot 0C, met af en toe uitschieters naar boven. De gemiddelde zomertemperaturen in Labrador liggen tussen 10 en 15C, de gemiddelde wintertemperaturen tussen -10 en -25C. In februari is de gemiddelde minimumtemperatuur -8,7C en de maximumtemperatuur -1,4C.
NORTHWEST TERRITORIES
De NWT hebben een bar klimaat. Ongeveer zeven maanden per jaar daalt de temperatuur tot onder het vriespunt en op het hoogtepunt van de winter vriest het gemiddeld 32 graden.
In het noorden is het uiteraard het koudst. In Melville op 76 graden noorderbreedte, vlakbij de magnetische noordpool, is de jaartemperatuur gemiddeld -17,7C. s Winters vriest het daar gemiddeld 38 graden en in de zomer is het rond de 6C.
Ook in de NWT kan het nog erg warm worden; bij Fort Providence en Fort Simpson zijn temperaturen van 36C gemeten. De laagst gemeten temperatuur is gemeten in Shepard Bay met -57C, maar ook dit is een uitzondering.
De grond is wel het hele jaar door bevroren, de zogenaamde permafrost. Zomersneeuw komt voor, maar is niet gebruikelijk. Naar het noorden toe neemt de neerslaghoeveelheid sterk af, aan de noordkust valt jaarlijks maar 60 mm.
NOVA SCOTIA
Canada Halifax in de misy Het maritieme klimaat van Nova Scotia wordt uiteraard sterk benvloed door de St. Lawrence-Golf in het noorden, de Fundy-baai in het westen en de Atlantische Oceaan in het zuiden en westen.
Het water van de Atlantische Oceaan en de Fundy-baai is relatief koud (8-12C), waardoor het in het zuidwesten koel blijft in de zomer. In januari wordt de temperatuur getemperd door hetzelfde water. Het oosten, zuiden en zuidoosten heeft te maken met de Warme Golfstroom (16C). Van januari tot en met maart is het water van de St. Lawrence-Golf en de Straat van Northumberland bedekt met ijs.
Langs de kust bedraagt de temperatuur in januari gemiddeld -4 tot -6C. De zomers zijn relatief koel, rond de 20C langs de kust en landinwaarts tot 25C.
De natste plaats van Nova Scotia is Cape Breton Island met ca. 1600 mm neerslag per jaar. Ook de zuidelijke kuststreek ontvangt ca. 1550 mm neerslag per jaar. De noordkust van de Straat van Northumberland ontvangt minder dan 1000 mm neerslag per jaar.
Neerslag valt iets vaker in de late herfst en aan het begin van de winterperiode. Ca. 15% van alle neerslag valt in Nova Scotia als sneeuw, op Cape Breton Island 30%. Langs de warme Atlantische kust en rond de Fundy-baai valt s winter in totaal ongeveer 150 cm, landinwaarts ongeveer 250 cm. De hoger gelegen gebieden zoals de Cobequid Mountains en de Cape Breton Highlands ontvangen meer dan 300 cm sneeuw per jaar. De sneeuwperiodes (periode met meer dan 2,5 cm sneeuw) verschillen aanzienlijk: 110 dagen langs de zuidkust en 140 dagen landinwaarts.
Sneeuwvalextremen:
in n winter: 653 cm in Cheticamp, 1964-1965
in n maand: 224 cm in Cheticamp, 1961
op n dag: 69 cm in Yarmouth, 1885
Halifax heeft een terechte reputatie als zijnde een mistige stad. Halifax International Airport telt ca. 122 mistdagen per jaar. Andere mistige steden zijn Yarmouth (118 dagen), Canso (115) en Sydney (80). De periode halverwege de lente tot het begin van de zomer is de mistigste tijd.
Door de vele mistdagen valt het aantal zonuren natuurlijk tegen, tussen 1700 en 1969 uren per jaar. Juli is landinwaarts de zonnigste maand, aan de kust is dat augustus. Het aantal zonloze dagen (minder dan 5 minuten per dag) bedraagt 75-90 per jaar, met name in de periode november-februari. Het aantal zonnige dagen bedraagt 130-160 per jaar, met name in de periode juli-oktober.
NUNAVUT
Nunavut heeft een toendraklimaat. De boomgrens vormt de scheiding met het continentale klimaat van de Northwest Territories. Deze boomgrens loopt ook ongeveer gelijk met de permafrostlijn.
s Winters vriest het in Nunavut tussen de 30 en 40C, en in de zomer loopt de temperatuur op tot 11 graden in het zuiden. Gemiddeld is er een vorstvrije periode van ongeveer 50 dagen, maar temperaturen onder nul blijven elke dag mogelijk. De stad Eureka kent gemiddeld 271 ijsdagen per jaar, Alert zelfs ca. 287 per jaar (de temperatuur komt dan ook overdag niet boven het vriespunt uit). De meeste sneeuw valt in oktober en november en gedurende ca. acht maanden is de grond in Nunavut bedekt met sneeuw.
De meeste neerslag valt in de zomer in de vorm van natte sneeuw en regen. In het zuiden bedragen de hoeveelheden ca. 400 mm per jaar, in de noordelijke toendra rond Eureka maar ongeveer 68 mm per jaar.
Opmerkelijk is dat Alert gemiddeld per jaar 0.03 onweerdagen heeft en dat betekent dat er in de afgelopen dertig jaar slechts n keer onweer is voorgekomen.
ONTARIO
Zuid-Ontario heeft een vochtig klimaat met lange, warme zomers en zachte winters door de matigende invloed van de Grote Meren.
In het noorden van de provincie heeft men koude winters en zonnige, warme zomers met koele nachten.
De gemiddelde jaartemperatuur varieert van 2-3C in het zuiden tot ca. -4C in het verre noorden van de provincie. Verschillende locaties delen het record wat betreft de maximumtemperatuur, 42,2C (Atikokan, Fort Frances en Biscotasing). In het zuiden zijn zomer temperaturen van meer dan 35C geen uitzondering.
Aan de andere kant van thermometer liggen plaatsen als Central Patricia, Hornepayne, White River en Geraldton met minima lager dan -50C. Iroquois Falls houdt het record met -58,3C.
In Ontario valt meer neerslag dan in de westelijke staten. Jaarlijks valt in het oosten van de provincie rond de 800 mm. De neerslag is wel over het hele jaar verdeeld. Rond de Hudsonbaai is het met jaarlijks 1700 uur zonneschijn minder zonnig door het gemakkelijk ontstaan van mist en laaghangende bewolking.
De hoeveelheid neerslag varieert sterk van jaar tot jaar en van plaats tot plaats. In het algemeen kan men stellen dat de hoeveelheden neerslag van het noordwesten naar het zuidoosten toenemen. Zo ontvangt het Big Trout Lake-gebied ca. 600 mm neerslag per jaar, de Marathon/White River-regio ca. 900 mm en Thunder Bay iets meer dan 700 mm. De meeste neerslag valt in de maanden mei tot september. Periode van langdurige droogte komen eigenlijk niet voor. Winters met meer dan 400 cm sneeuw in sommige gebieden zijn vrij normaal. Searchmount, ten oosten van het Bovenmeer of Lake Superior, haalt gemakkelijk 430 cm.
Thunder Bay is de zonnigste plaats in Ontario en zelfs in geheel Oost-Canada met iets meer dan 2200 uur zonneschijn per jaar.
Toronto ligt redelijk zuidelijk en ondervindt invloed van de meren in de buurt, waardoor de gemiddelde temperaturen meevallen. In de winter ligt in Toronto meestal een dun laagje sneeuw en daalt de temperatuur gemiddeld 10 gaden onder nul; in de zomer is het dagelijks rond de 27C, en daarmee is Toronto een van de warmere plaatsen van Canada, samen met Montral in de provincie Qubec.
PRINCE EDWARD ISLAND
Canada Prince Edward Island Winter Prince Edward Island is omringd door water en dat heeft natuurlijk grote invloed op het klimaat van deze provincie. De winter zijn vaak onstuimig van karakter, maar milder als in de rest van Canada. De lente is koel en de zomer gematigd warm met veel wind. Hoogteverschillen zijn er nauwelijks, dus dat heeft geen invloed op het klimaat.
Van januari tot eind april vriezen de wateren rond Prince Edward Island dicht en tot in mei komt er drijfijs voor.
Prince Edward Island heeft van dag tot dag het meest gevarieerde weer in heel Canada. Dit komt door de verschillende weersystemen die zelden lang duren. Deze weersystemen brengen afwisselend polaire, zee-, continentale en tropische lucht met zich mee. Deze luchtstromen komen van de Arctische Pacific, de Atlantische Oceaan e de Golf van Mexico.
Door wolken, mist en nevels ligt het aantal uren zonneschijn iets lager dan in de rest van het land. Mist komt vooral in de lente en de zomer vaak voor, de rest van het jaar is vrijwel mistvrij, dit in tegenstelling tot provincies als Newfoundland en Nova Scotia.
De zomers zijn vrij koel met een gemiddelde julitemperatuur van ca. 18,5C en dagelijkse maximumtemperaturen tot ca. 25C. Temperaturen boven de 30C komen nauwelijks voor en de hoogste temperatuur ooit gemeten bedraagt 37,8C.
De winter temperaturen worden benvloed door het ijs dat Prince Edward Island in de winter omringt. Temperaturen van meer dan -15C komen echter zelden voor. De vorstvrije periode ligt tussen eind mei en begin oktober, en duurt niet langer dan 130 dagen.
Het gehele jaar door valt er neerslag, gemiddeld ca. 1000 mm per jaar in het zuidoosten en 1100 mm midden op het eiland. De meeste neerslag valt vanaf het eind van de herfst tot het begin van de winter. Het eiland telt tussen de 130 en 160 regendagen per jaar, waarvan 30% met sneeuw. Prince Edward Island is een van de sneeuwrijkste gebieden in Canada. Na St. John en Qubec-City is Charlottetown met ca. 330 cm sneeuw per jaar de derde sneeuwstad van Canada.
Het waait gemiddeld harder dan in de andere Maritime Provinces, met name in de wintermaanden, als het ook vaak stormt. Tornados, zware onweersbuien en hagelstormen komen zelden voor.
Het eiland heeft wel vaak te lijden onder Atlantische stormen, die vloedgolven, hevige winden en zware regenval met zich meebrengen. Soms veroorzaakt een staartje van een passerende hurricane het eiland en brengt dan veel regenval. Op 22 september 1942 viel er in Charlottetown 163,8 mm regen, een record op Prince Edward Island.
Winterstormen die het hurricane-niveau (+ 100 km/uur) benaderen en zware regen- of sneeuwval veroorzaken kunnen het eiland dagenlang teisteren. IJzel en sneeuw kunnen het openbare leven op het eiland dan gemakkelijk dagenlang platleggen.
QUBEC
Qubec heeft warme zomers, maar lente en herfst zijn de beste periode om Qubec te bezoeken. De winter in Qubec kan zeer koud zijn, met name op het onbeschutte platteland in het oosten, waar zelfs ijsstormen kunnen voorkomen.
Het klimaat kent vooral in de winters vele uitschieters. Het weer kan dan van dag tot dag zeer sterk wisselen. In het noorden van Qubec heerst een toendraklimaat met in de zomer gemiddelde maximumtemperaturen van 15C, en in de winter gemiddelde minimumtemperaturen van 20C onder nul.
De meeste neerslag valt in de zomer, maar in de winter valt maar enkele tientallen millimeters, meestal in de vorm van sneeuw. Jaarlijks valt er gemiddeld tussen de 400 en 500 millimeter.
Meer naar het zuiden, op dezelfde breedtegraad als Midden-Nederland, is het s winters de gemiddelde maximumtemperatuur 10C onder nul. De neerslag is hier beduidend hoger dan in het noorden, ca. 800 mm per jaar.
Montreal ligt ver in het binnenland en profiteert in de zomer duidelijk van de zuidelijke ligging met gemiddelde maximumdagtemperaturen van 26,4C in de zomer.
SASKATCHEWAN
In Saskatchewan heerst een extreem landklimaat dat niet benvloed wordt zeen of oceanen. In het boreale noorden gaat dit gepaard met koele zomers, in het zuidelijke prairieklimaat met warme zomers. Door de grote temperatuurverschillen in de winter en de zomer varieert de gemiddelde jaartemperatuur van 3,5C in het noorden tot 7,0C in het zuiden tegen de grens met de Verenigde Staten.
Saskatchewan is een van de provincies met de minste neerslag en de meeste zonuren. Het zuiden van Saskatchewan heeft 2300 uren zon per jaar en is daarmee beduidend zonniger dan het Nederlandse De Bilt met 1477 uur. In de winter kunnen de temperaturen teruglopen tot wel -50C, terwijl in de korte zomers de temperaturen weer oplopen tot 30C met uitschieters naar 40C in het zuiden van de provincie. Normaal gesproken liggen de dagwaarden tijdens de zomermaanden tussen de 22 en 25C. Door deze grote temperatuurverschillen ligt de gemiddelde jaartemperatuur lager dan waar ook ter wereld op dezelfde geografische breedte.
Zowel in het noorden al in het zuiden valt weinig neerslag, hoewel in de prairieregio nog minder dan in de noordelijke arctische regio. De lucht van de Pacific is al droog als die in Saskatchewan aankomt. Ook de lucht uit andere richtingen is droog. Daardoor heeft Saskatchewan niet alleen weinig neerslag, maar ook zeer veel zonneschijn. Estevan is de Sunshine capital van Canada met gemiddeld 2540 zonuren per jaar.
Een beschrijving van het klimaat in Saskatchewan is niet compleet zonder de blizzards, prairiestormen die zon zes uren duren en vaak in februari voorkomen. Het openbare leven is dan vaak ontregeld.
YUKON TERRITORY
Yukon heeft een zeer droog klimaat. Het regent er maar weinig (ca. 300 mm per jaar) en er valt gemiddeld 28 centimeter sneeuw per jaar. In de warme zomers kent Yukon lange dagen met veel zon; in het noordelijke deel van Yukon gaat de zon in de maand juni zelfs nooit helemaal onder.
De gemiddelde temperaturen in de warmste maand juli liggen tussen 14C in het zuidelijke Whitehorse tot 16C in het noordelijk gelegen Dawson City. Uitschieters tot meer dan 30C blijven ook in deze provincie mogelijk.
In de winter is het in Whitehorse gemiddeld -16C en in Dawson City -27C. Uitschieters tot -51C zijn in de winterperiode mogelijk. Whitehorse heeft gemiddeld 120 ijsdagen per jaar (dagen waarop de temperatuur niet boven het vriespunt komt). In december hebben beide steden nog geen zes uur daglicht.
Het zuiden van Yukon wordt benvloed door de warme golfstroom. Vochtige lucht en warmte van de oceaan weten dan regelmatig door te dringen tot het midden van Yukon. Het noordelijke Inuvik aan de Beaufortzee is s zomers net zo warm als in Nederland. In juli is het hier rond de 20C.
De laagste temperatuur ooit gemeten in Canada bedroeg -63C bij de plaats Snag op 3 februari 1947.
Planten en dieren
Planten
Canada Maple Leaves Gezien de enorme oppervlakte van het land is de flora van Canada relatief arm: 7000 7500 soorten vaatplanten op ca. 9.960.000 km2 en in de relatief rijke provincie Qubec toch nog maar 2200 soorten op 1.480.000 km. Ter vergelijking: Frankrijk heeft 3900 soorten, Spanje 4500 soorten, en beide op maar ca. 540.000 km2. Dit komt door het strenge klimaat en de gelijkmatige natuurlijke gesteldheid. De noordelijke helft van Canada wordt ingenomen door vrijwel boomvrije toendravegetaties. Op de toendra heerst de permafrost, waarop alleen de allersterkste flora groeit, zoals korstmossen en zeer taaie bloem- en grassoorten. Deze reiken aan de oost- en aan de westkust tot ver naar het zuiden; zo ligt Zuidoost-Labrador, op de breedte van Engeland, nog ten noorden van de boomgrens; daarentegen reikt het woud in het continentale midden tot boven de poolcirkel. De arctische vegetatie is zeker niet eentonig en soortenarm. Vooral in het noorden en verder in droog en continentaal klimaat en op kalkbodem overweegt een fjeld van veel kleurig bloeiende planten; in de zuidelijke Arctis overwegen dwergstruikheiden en in o.a. beschutte kloven vindt men bosjes van berkensoorten.
Praktisch de gehele zuidelijke helft van Canada bestaat uit boreale naaldwouden met dennen, sparren en levensbomen. Grote uitgestrekte wouden gaan geleidelijk over in veenmosvenen, die zich van Europese hoogvenen onder meer onderscheiden door een struiketage van voornamelijk heidesoorten, meestal 'Indian tea' genaamd.
Afwijkend van dit patroon zijn het westelijk kustgebied en het zuidoosten. In het westelijke kustgebied komen, in aansluiting op dezelfde vegetatie in de Verenigde Staten van Amerika, tot 100 m hoge wouden van de spar Picea sitchensis voor en, hoger op de bergen, de alaskaceder (Chamaecyparis nootkatensis). In het relatief warme zuidoosten, bij de Grote Meren en de St. Lawrence, komen via een brede zone met naald- en loofbomen, ook echte loofwouden voor. Bijzonder is dat hier naast veel boreale soorten, ook veel vooral uit de tropen bekende geslachten voorkomen, zoals de zwepenboom en gierst. Het soortenrijkste woudtype, op de rijkste gronden groeiend, is het beech-mapleforest met beuken en de witte esdoorn of maple, sterk lijkend op de Europese eikenhaagbeukenbossen. Op armere en drogere grond groeien Amerikaanse eiken, op vochtiger en vruchtbare gronden essenwouden. Beroemd zijn de Zuid-Canadese wouden vooral om hun prachtige herfstkleuren, de Indian Summer. Waar deze bossen gerooid zijn ontstonden heggenlandschappen, waarin gedurende de laatste eeuwen de meidoorn steeds vaker voorkomt.
Dieren
Canada Eland Canada behoort tot het dierengeografische rijk Arctogaea waarin men weer kan onderscheiden: de arctische fauna en de nearctische fauna. De grens tussen deze twee wordt gevormd door de boomgrens, die in het westen ten noorden van de poolcirkel loopt, maar in het oosten meer zuidelijk, tot in Labrador. Een voor de Arctis endemische soort is de muskusos, die op de grotere Canadese eilanden nog tamelijk veel voorkomt, maar ook op het vasteland voorkomt en beschermd in enkele reservaten. Ook de ijsbeer komt hier voor. De toendra wordt bewoond door o.m. de grijze wolf, de poolvos, de kariboe (het Amerikaanse rendier), de sneeuwhaas en de lemming. Verder vogels als de sneeuwgors, de kneu, piepers en alpenleeuwerik.
In het nearctische deel van Canada zien we roofdieren als de poema, de lynx, de grizzlybeer, de zwarte beer of baribal, de wasbeer, de wolf en vossen; en verder marters, veelvraat en otter. Van de hoefdieren mogen worden genoemd de bosbizon, het dikhoornschaap, het wapitihert op veel plaatsen in het westen, evenals het muildierhert; het witstaarthert leeft in het zuiden van Canada. De eland of moose heeft nog een groot verspreidingsgebied.
De gaffelantilope wordt alleen nog maar in het zuidwesten aangetroffen en is de enige antilopensoort die nog in Noord-Amerika leeft. Het bergschaap bewoont evenals de sneeuwgeit alleen het uiterste westen van Canada. De knaagdieren zijn o.m. vertegenwoordigd door prairiehonden, lemmingen, eekhoorns, vliegende eekhoorns, boomstekelvarkens, muskusrat en de bever, het nationale symbool van Canada.
Van de vogels verdienen vooral de trompetkraanvogel en de ijsduiker vermelding. In de rivieren en meren leven o.m. snoeken en forellen; de Atlantische zalm trekt in Labrador de rivieren op.
De kusten van de Atlantische provincies bieden een rijke, gevarieerde leefomgeving voor kust- en zeedieren. Er leven talloze land- en zeezoogdieren en honderden soorten zeevogels, zoals de fluitplevier, een klein bedreigd oevervogeltje, otters, bevers, tuimelaars, wasbeertjes, blauwe vinvissen, papegaaiduikers, Atlantische zalmen, alken, geoorde aalscholvers en het vaal stormvogeltje.
In 1885 werd het eerste nationale park gesticht, Banff. Nu zijn er 40 nationale parken, ca. 1200 provinciale parken en zon 100 natuurhistorische monumenten. Sommige parken hebben een enorme oppervlakte, Wood Buffalo National Park beslaat een oppervlak groter dan Zwitserland.
Bijzonderheden per provincie
ALBERTA
Ten zuidoosten van Drumheller richtte de UNESCO in 1955 het Dinosaur Provincial Park op. Dit Werelderfgoedgebied bevat de rijkste fossielbedden ter wereld. Hier zijn meer dan 300 belangrijke ontdekkingen gedaan.
In het Elk Island National Park leven grote zoogdieren als de wapiti, de steppebizon en de met uitsterven bedreigde bosbizon.
Wood Buffalo National Park is het grootste nationale park van Canada en in 1983 uitgeroepen door de UNESCO als Werelderfgoedgebied omdat er zeldzame dieren als de bosbizon leven. Verder komen hier slechtvalken en de Amerikaanse zeearend voor en is het de enige natuurlijke broedplaats ter wereld van de zeldzame trompetkraanvogel.
Het Waterton Lakes National Park bezit de rijkste fauna van alle Canadese parken, van beren tot dikhoornschapen en van watervogels tot sapspechten.
In het Banff National Park zijn veel diersoorten in hun natuurlijke omgeving te zien: berggeiten, groothoornschapen, herten, zwarte beren, grizzlyberen en wapitis. De lagere hellingen zijn overdekt met dichte bossen pijnbomen, zilversparren, en wat Douglasdennen. Op grotere hoogte worden de ze soorten verdrongen door dennenbomen en de engelmannspar. Op 2135 meter hoogte heerst een semi-poolklimaat waar toch nog veel kleurrijke alpenbloemen bloeien.
Tot de flora in Banff en Jasper National Park horen 996 soorten vaatplanten (bomen, grassen en bloemen), 407 korstmossen, 243 mossen en 53 levermossen.
Het Saskatoon Island Provincial Park is een van de nestgebieden van de zeldzame trompetterzwaan.
Het plantensymbool van Alberta is de wilde roos.
BRITISH COLUMBIA
Canada Zeeadelaar In het gematigde klimaat British Columbia leven meer planten- en diersoorten dan in de rest van het land samen, met name in de kuststreek. De provincie omvat tevens de droogste en de natste gebieden van Canada.
In het Beacon Hill Park op Vancouver Island staan zeldzame eiken van de soort Quer |