Extra informatie over Koeweit
Algemeen
Hoewel Koeweit in de 19e eeuw officieel geen deel uitmaakte van het Ottomaanse rijk, betaalde het land wel belasting aan de Turkse Vali (Gouverneur) in Basra. De lokale elite beschikte echter over een grote mate van autonomie. Uit angst voor een volledige Turkse annexatie kwam Koeweit in 1899 een protectieverdrag overeen met Groot-Brittanni, waardoor het land de facto autonoom kon opereren. Koeweit werd onafhankelijk op 19 juni 1961 en trad een jaar later toe tot zowel de Verenigde Naties als de Arabische Liga.
Koeweit ondersteunde de Arabische landen tijdens de Zesdaagse Oorlog tegen Isral in 1967 en nam deel aan de olie-embargo's in 1967 en 1973. Tijdens de Koude Oorlog behoorde Koeweit tot de groep niet-gebonden landen en onderhield intensieve diplomatieke relaties met zowel het westen als de voormalige Oostbloklanden.
Met name de relatie met Irak is echter bepalend geweest voor de moderne geschiedenis van Koeweit. Beide landen hebben in de 20e eeuw regelmatig op gespannen voet met elkaar gestaan, waarbij de Koeweitse soevereiniteit en gemeenschappelijke olierechten een hoofdrol speelden. Beschuldigingen van Bagdad inzake overproductie van olie door Koeweit en een oud territoriaal conflict leidde uiteindelijk tot de Iraakse inval op 2 augustus 1990. Een internationale militaire coalitie onder leiding van de Verenigde Staten verdreef de Iraakse troepen tijdens "Operatie Desert Storm" in februari 1991. In september van dat jaar tekenden Koeweit en de Verenigde Staten een 10-jarig defensieakkoord, die een veiligheidsgarantie voor de Arabische staat moet bieden. De naoorlogse periode wordt vooral bepaald door de wederopbouw van Koeweit en onderlinge tegenstellingen tussen moderne en traditionele conservatieve politieke krachten.
Staatsinrichting
Koeweit is een op erfrecht gebaseerd emiraat en stond van december 1977 tot januari 2006 onder leiding van Sheikh Jabr al-Ahmed al Sabah. Na zijn overlijden op 15 januari 2006 werd hij opgevolgd door de kroonprins Sheikh Saad al-Abdullah al-Salem al-Sabah. De 14de emir van Koeweit bleef slechts 10 dagen in functie. Na intern beraad werd minister-president Sheikh Sabah al-Ahmed al-Sabah op 29 januari in het parlement van Koeweit bedigd als 15de emir. Begin februari 2006 werd Sheikh Nasser al-Mohammed al-Sabah tot minister-president benoemd. Belangrijke posten in het kabinet, zoals premier en ministers van Buitenlandse Zaken, Defensie, Binnenlandse Zaken en Olie Zaken worden ingenomen door familieleden van de emir onder verantwoordelijkheid van de emir. Soms worden gekozen parlementsleden aangesteld als minister in het kabinet.
De emir regeert per decreet via zijn Raad van Ministers. Wetten die per decreet worden aangenomen, dienen te worden geratificeerd door de Nationale Assemblee, de Majlis Al-Umma. De emir heeft echter een effectief vetorecht, waarmee hij het tegenhouden van zijn decreten door de Assemblee kan verwerpen. De reeds diverse jaren voortdurende machtsstrijd, zij het in afgezwakte vorm, tussen regering en Nationale Assemblee heeft een sterk vertragend effect op de besluitvormingsprocedure en op de door de regering in gang gezette economische herstructurering.
Op juridisch gebied is er in Koeweit sprake van een verwarrende en onduidelijke regelgeving, welke vaak is gebaseerd op oude historische precedenten. De constitutie garandeert weliswaar een zekere mate van justitile onafhankelijkheid, maar de emir benoemt alle rechters en aanpassing van de wetgeving is alleen toegestaan na toestemming van de overheid.
Binnenlandse politiek
Er bestaat een complexe politieke relatie tussen de regerende elite en de traditionele handelsfamilies op basis van een ongeschreven sociaal contract. In de praktijk komt het er op neer dat de machtige Koeweitse families de Al-Sabah familie accepteren als primus inter pares, zolang zij hun handelsactiviteiten kunnen blijven ontplooien.
Politieke partijen zijn niet toegestaan in Koeweit, maar er bestaan wel oppositionele stromingen in de vorm van diverse overkoepelende organisaties. Het Koeweits Democratisch Forum en de Nationale Democratische Rally representeren de liberale stromingen binnen de Koeweitse samenleving. De Soennitische Islamitische groeperingen zijn aangesloten bij de gematigde Islamitische Constitutionele Beweging of de meer fundamentalistische Islamitische Populaire Groepering (Salafeen). De sjiitische islamitische groeperingen behoren tot de Nationale Islamitische Coalitie of functioneren autonoom.
De islamitische groeperingen zijn over het algemeen actiever en beter georganiseerd dan hun seculiere tegenhangers. In tegenstelling tot de liberale bewegingen verzetten de islamitische groeperingen zich tegen buitenlandse invloeden. Zij zetten de Koeweitse regering daarom periodiek onder druk om het justitile en politieke systeem te islamiseren en verwestersing te voorkomen. De Koeweitse politieke arena wordt sinds diverse jaren gedomineerd door het debat over economische herstructurering, het toelaten van buitenlandse bedrijven ondermeer bij de ontginning van de Noordelijke olievelden en de implicaties hiervan voor het sociaal bestel. Onafhankelijk van hun religieuze achtergrond steunt een grote meerderheid van beter opgeleide, verstedelijkte groepen sociale hervormingen, terwijl de conservatievere, tribale families in de niet-urbane gebieden hier juist tegen zijn. Traditionele en religieuze affiniteiten vervagen, waardoor seculiere en religieuze belangen met elkaar vervlochten raken en leiden tot nieuwe sociale verhoudingen. |