Extra informatie over Namibie
Algemeen
Namibi is van 1884 tot 1915 een Duitse kolonie geweest. Na de Eerste Wereldoorlog kwam het gebied enige jaren onder Brits gezag. In 1921 kreeg de Unie van Zuid-Afrika een mandaat van de Volkenbond tot tijdelijk bestuur van Zuidwest Afrika. Dit mandaat werd in 1966 door de Verenigde Naties opgeheven. Zuid-Afrika weigerde echter zich terug te trekken, en bleef het gebied bezetten.
Al in 1958 werd een verzetsbeweging tegen het Zuid-Afrikaanse apartheidsbewind opgericht, de Ovamboland People's Organization, die twee jaar later op ging in de South West African People's Organization (SWAPO), met Sam Nujoma als leider.
In 1967 stelden de VN een Raad voor Zuid-West Afrika in, die het gebied formeel moest besturen. In 1971 werd de Zuid-Afrikaanse aanwezigheid in Namibi door het internationaal gerechtshof onrechtmatig verklaard. SWAPO werd twee jaar later erkend als enige rechtmatige vertegenwoordiger van het Namibische volk, en kreeg tevens een waarnemersstatus bij de VN.
Na jaren van impasse maakte het welslagen van onderhandelingen tussen Zuid-Afrika, Angola, Cuba en de Verenigde staten in 1988 de weg vrij voor de onafhankelijkheid van Namibi. Meer dan 41000 bannelingen, waaronder Sam Nujoma, keerden naar huis terug. De eerste vrije verkiezingen, van 7-11 november 1989, leverden een grote overwinning voor het SWAPO op. Sam Nujoma werd president. Op 21 maart 1990 verkreeg Namibi de onafhankelijkheid. Op 28 februari 1994 werd de enclave Walvisbaai als laatste gebiedsdeel door Zuid-Afrika aan Namibi overgedragen.
Staatsinrichting
Namibi is een parlementaire democratie. Het staatshoofd wordt rechtstreeks voor vijf jaar door het volk gekozen en is eenmaal herkiesbaar. Om voor de eerste president een derde termijn mogelijk te maken werd in 1998 de grondwet aangepast. De president benoemt de premier en de leden van het kabinet, en andere belangrijke functionarissen op sleutelposities. Het parlement bestaat uit de Nationale Assemblee en de Nationale Raad. De Nationale Assemblee telt 72 leden, aangevuld met 8 door de president aangewezen leden zonder stemrecht. De 72 leden van de Nationale Assemblee worden door het volk gekozen voor een periode van vijf jaar. De 26 leden van de Nationale Raad worden door regionale raden gekozen voor eveneens vijf jaar. De Assemblee is verplicht de amendementen van de Raad op de wetgeving in overweging te nemen, maar kan verwerping van een wet met tweederde meerderheid ongedaan maken.
De grondwet van 1990 vormt een sterk fundament voor de Namibische rechtsstaat. De handhaving van fundamentele mensenrechten is verankerd in hoofdstuk 3 van de grondwet; zelfs het voltallige parlement kan aan de inhoud van dit hoofdstuk geen afbreuk doen. De rechterlijke macht is onafhankelijk.
Binnenlandse politiek
In Namibi liggen sinds de onafhankelijkheid de twee volgende aspiraties ten grondslag aan het handelen van de regering:
-het streven naar nationale verzoening; en
-de transformatie naar een democratische, marktgeorinteerde samenleving.
Namibi heeft de afgelopen jaren een grote mate van politieke en maatschappelijke stabiliteit gekend. Het apartheidsregime laat weliswaar nog steeds zijn sporen na, en de verschillen tussen arm en rijk blijven enorm. Desalniettemin is er betrekkelijk weinig sprake van raciale spanningen of maatschappelijk protest. Wel geeft de regering regelmatig blijk van een intolerante houding ten aanzien van een diversiteit aan groepen die onwelgevallig gedrag vertonen, waaronder homos, Afrikaanssprekenden, (buitenlandse) rechters en de pers.
De belangrijkste prioriteiten van de overheid zijn het tegengaan van armoede en ongelijkheid, het creren van werkgelegenheid, stimuleren van economische groei en diversificatie en het tegengaan van HIV/AIDS.
Een toenemend punt van aandacht is landhervorming. In februari 2004 kondigde de regering aan dat officieel van start zou worden gegaan met het versneld onteigenen van boerderijen en land van blanke commercile boeren. In 2005 vond een eerste gedwongen onteigening plaats onder het landhervormingsbeleid van de overheid.
Na het behalen van een grote meerderheid van stemmen tijdens de presidents- en parlementsverkiezingen van december 1999, verstevigde de grootste politieke partij, de South West Africa Peoples Organisation (SWAPO), haar machtsbasis opnieuw tijdens de presidents- en parlementsverkiezingen van november 2004. Na een regeringsperiode van 3 termijnen onder president Sam Nujoma werd tijdens deze laatste verkiezingen de tijdens het partijcongres van SWAPO in mei 2004 benoemde presidentskandidaat Hifikepunye Pohamba verkozen tot president van Namibi.
Nadat de Democratic Turnhalle Alliance of Namibia (DTA), welke is belast met een verleden van pro Zuid-Afrikaanse politiek, lange tijd als grootste oppositiepartij gold, is deze tijdens de laatste verkiezingen ingehaald door de recentelijk nieuw opgerichte politieke partij Congress of Democrats (COD) onder leiding van dhr. Ben Ulenga. Deze ex-ambassadeur trad, uit onvrede over het steeds eigenmachtiger optreden van president en regeringspartij, uit de SWAPO nadat in oktober 1998 de regeringspartij haar tweederde meerderheid aanwendde om een derde ambtstermijn voor president Nujoma grondwettelijk mogelijk te maken. De winst van de COD komt echter voornamelijk van voormalige DTA aanhangers en vormt geen bedreiging voor de nog steeds almachtige SWAPO. De andere oppositiepartijen opereren op een nauwe, of etnisch bepaalde basis en zijn te klein om een rol van betekenis te spelen. |